<![CDATA[The Alina Foundation

<![CDATA[The Alina Foundation - Blog]]>Wed, 22 Jul 2026 12:48:38 +0200Weebly<![CDATA[Cycle Europe 2026 Day 8: Kozienice to Warsaw]]>Wed, 22 Jul 2026 06:53:24 GMThttps://www.alinafoundation.org/blog/cycle-europe-2026-day-8-opoczno-to-warsaw

The final day! We rolled out of the hotel to another bright sunny morning. Poland’s national forests slowly faded away as the area became more urban. So urban in fact, that we were soon joined on the road by groups of MAMILs on shiny bikes out for their Sunday ride to the coffee shop and back. We had selected a cute local bike café for our stop, and unfortunately so had the rest of Warsaw – though the coffee, delicious cakes and bike paraphernalia definitely made the lineups worthwhile.

From there it was a fast ride into Warsaw on roads where bikes outnumbered cars and some impressive bike lanes with specially designed spots to lean on at each traffic light so we didn’t even have to unclip. After gathering in a local park like a herd of city pigeons, we timed our arrival at the Warsaw hospice to the minute, continuing this ride’s record as the most on time Cycle Europe ever.

We were greeted with our final schnitzels of the trip (delicious and the size of our heads), gherkins and potatoes, as well as stories of the work of this hospice – which functions as a shelter for the homeless as well as a hospice, providing food, accommodation and social supports alongside medical care for Warsaw’s most vulnerable. The Alina Foundation has donated funds to help purchase essential medicines and support the running costs of the organisation.

Then it was time to thank each of our riders with a commemorative medal for their hard kilometres through heat, rain, mountains and cobbles, and to present Muiris and Keith their awards as this year’s top fundraisers. Special thanks to Anita and Janusz for the hours they put in to organize an amazing event (our thank you to Janusz was a new pair of riding bibs as his existing ones are now in questionable shape), and to Dave for helping drive the support van.

As our cyclists head home by plane, train and automobile (or in Krzys’ case, back on his bike with a giant backpack), it remains only to say a huge thank you to everyone who supported our ride, whether by cheering us on or donating (not too late – link to donate is just to your right on this page!!), and most of all to the hospices we visited, for their warm generous welcome and for what they do for patients and families every day.

Until next time Cycle Europe fans.

Ostatni dzień! Wyruszyliśmy z hotelu w kolejny piękny, słoneczny poranek. Polskie lasy państwowe powoli znikały za nami, a okolica stawała się coraz bardziej miejska. Na tyle miejska, że wkrótce na drodze dołączyły do nas grupy kolarzy na lśniących rowerach, w drodze na swoją niedzielną przejażdżkę do kawiarni i z powrotem. Na postój wybraliśmy urokliwą lokalną kawiarnię rowerową i niestety reszta Warszawy miała ten sam pomysł – choć kawa, pyszne ciasta i rowerowe pamiątki na ścianach zdecydowanie wynagrodziły czas w kolejce.

Stamtąd czekał nas szybki przejazd do Warszawy drogami, na których rowery przewyższały liczebnie samochody, oraz imponującymi ścieżkami rowerowymi ze specjalnie zaprojektowanymi miejscami do oparcia się na świetłach, dzięki czemu nie musieliśmy nawet wypinać butów z pedałów. Po zebraniu się w lokalnym parku niczym stado miejskich gołębi, co do minuty przyjechaliśmy do warszawskiego hospicjum, podtrzymując tym samym rekord tej edycji jako najbardziej punktualnego rajdu Przez Polskę dla polsich hospicjów w historii.

Przywitano nas ostatnimi sznyclami tego rajdu (pysznymi i wielkości naszych głów), ogórkami kiszonymi i ziemniakami, a także opowieściami o działalności tego hospicjum – które pełni również funkcję schroniska dla osób bezdomnych, zapewniając żywność, zakwaterowanie i wsparcie społeczne obok opieki medycznej dla najbardziej potrzebujących mieszkańców Warszawy. Fundacja Babci Aliny przekazała środki na zakup niezbędnych leków oraz wsparcie bieżących kosztów funkcjonowania organizacji.

Następnie nadszedł czas, aby podziękować każdemu z uczestników, wręczając pamiątkowy medal za pokonane kilometry w upale i deszczu, po górach i bruku, a także uhonorować Muirisa i Keitha za ich sukcesy w zbieraniu funduszy dla Fundacji. Szczególne podziękowania należą się Anicie i Januszowi za godziny poświęcone na organizację tego wspaniałego wydarzenia (naszym prezentem dla Janusza była nowa para spodenek kolarskich z szelkami, ponieważ jego są już w dość wątpliwym stanie), a także Dave’owi za pomoc w prowadzeniu samochodu technicznego.

Gdy nasi rowerzyści wracają do domów samolotami, pociągami i samochodami (a w przypadku Krzysia – ponownie na rowerze z ogromnym plecakiem), pozostaje nam już tylko serdecznie podziękować wszystkim, którzy wspierali nasz rajd – czy to kibicując nam, czy przekazując darowizny (wciąż nie jest za późno – link do wpłat znajduje się po prawej stronie tej strony!!), a przede wszystkim hospicjom, które odwiedziliśmy, za ich ciepłą i serdeczną gościnność oraz za wszystko, co każdego dnia robią dla pacjentów i ich rodzin.

Do następnego razu, fani rajdu Przez Europę dla polskich hospicjów!

]]><![CDATA[Cycle Europe 2026 Day 7: Opoczno to Kozienice]]>Fri, 17 Jul 2026 22:00:00 GMThttps://www.alinafoundation.org/blog/july-19th-2026

Beautiful flat roads through fields and villages, and Keith’s excellent pace-setting, meant we beat the van to our first stop. This gave us extra time to admire the highlights of the town centre including a large rock and several yappy dogs. Powered by copious amounts of chocolate covered wafers, ice cream and condensed milk in a toothpaste tube (better than it sounds), we also arrived early at the Radom hospice. Or at least in a small village that seemed to be developing a whole new district on the outskirts. Much to our surprise, this turned out to be the new hospice – the brainchild of father Marek Kujawski, who moved here in 2003 after setting up the Szczecin hospice we visited a few years ago.

Father Marek realised that this region of over 1 million people did not have a residential hospice. Undeterred by a lack of funding, people, or being given a site that resembled a swamp, he got to work. He gathered volunteers, vehicles and medical personnel and set out to help people living with terminal illnesses in their own home. That home care hospice is still running and has helped over 1000 adults and children. We donated a compact portable oxygen concentrator that will allow hospice patients to leave their homes and enjoy time outside.

But Father Marek’s dream is far bigger, both than our concentrator and anything we could have imagined – he wants to build a hospice village, where families can come and receive all the care they need. A building company has donated bricks, a trucking company agreed to deliver them on their return trips from abroad – and in 2020 construction started. Six years later our grand tour included what will one day be three floors of accommodation for 52 patients, staff and volunteers, a study room, lecture theatre, therapy pool, chapel with stained glass windows (that converts into a conference space), 12 semi-detached houses for patients and families, and not forgetting the extra house for nuns supporting the hospice, including a delightful coffee nook, and an entire sewer system that will connect the hospice village to the district. We were exhausted just touring the place and in awe of the energy and determination that has gone into this project.

While we were recovering from keeping up with Father Marek, Kevin somehow missed the gigantic building site with medical vehicles and 10 bicycles parked outside, claiming loss of battery when Ewa scoured the one street of Sołtyków looking for him. He did however somehow manage to find our hotel and a cold beer...

Refuelled by delicious pizza and visions of our next visit sipping coffee on the terrace by the pool, we rolled on through more fields of sunflowers and golden wheat / barley (the debate continues), past storks nesting on lampposts, to our home for the night – the Crystal Palace, complete with Dr Seuss trees, a functioning pool table, and most importantly cold beer, large portions of food and air conditioning

Piękne, płaskie drogi prowadzące przez pola i wsie oraz doskonałe tempo Keitha sprawiły, że dotarliśmy do naszego pierwszego przystanku przed samochodem technicznym. Dzięki temu mieliśmy dodatkowy czas, aby podziwiać atrakcje centrum miasta, w tym wielki głaz i kilka ujadających piesków. Napędzani ogromnymi ilościami wafelków w czekoladzie, lodów i mleka skondensowanego w tubce przypominającej pastę do zębów (lepsze, niż brzmi), dotarliśmy również wcześniej do hospicjum w Radomiu. A przynajmniej do małej wioski, która najwyraźniej rozwijała na obrzeżach zupełnie nową dzielnicę. Ku naszemu zaskoczeniu okazało się, że to właśnie nowe hospicjum – dzieło księdza Marka Kujawskiego, który przeprowadził się tutaj w 2003 roku po założeniu hospicjum w Szczecinie, które odwiedziliśmy kilka lat temu.

Ksiądz Marek zdał sobie sprawę, że ten region liczący ponad milion mieszkańców nie miał hospicjum stacjonarnego. Nie zniechęcił się brakiem funduszy, ludzi ani faktem, że otrzymał teren przypominający bagno, i od razu zabrał się do pracy. Zebrał wolontariuszy, pojazdy oraz personel medyczny i rozpoczął pomoc osobom zmagającym się z chorobami terminalnymi w ich własnych domach. To hospicjum domowe działa do dziś i pomogło już ponad 1000 dorosłym i dzieciom. Przekazaliśmy kompaktowy przenośny koncentrator tlenu, który umożliwi pacjentom hospicjum opuszczanie domów i spędzanie czasu na świeżym powietrzu.

Jednak marzenie księdza Marka jest znacznie większe – większe zarówno od naszego koncentratora, jak i od wszystkiego, co mogliśmy sobie wyobrazić. Chce zbudować wioskę hospicyjną, do której rodziny będą mogły przyjechać i otrzymać całą potrzebną opiekę. Firma budowlana przekazała cegły, firma transportowa zgodziła się przewozić je podczas powrotnych kursów z zagranicy, a w 2020 roku rozpoczęła się budowa. Sześć lat później mogliśmy zwiedzić budynek, który pewnego dnia stanie się trzypiętrowym domem z miejscami dla 52 pacjentów, pracowników i wolontariuszy, salą do nauki, aulą wykładową, basenem terapeutycznym, kaplicą z witrażami (która może zostać przekształcona w salę konferencyjną), 12 domami w zabudowie bliźniaczej dla pacjentów i ich rodzin, a także dodatkowym domem dla sióstr zakonnych wspierających hospicjum, z uroczym kącikiem kawowym, oraz całym systemem kanalizacyjnym, który połączy wioskę hospicyjną z dzielnicą. Byliśmy wyczerpani samym zwiedzaniem tego miejsca i pełni podziwu dla energii oraz determinacji włożonych w realizację tego projektu.

Podczas gdy dochodziliśmy do siebie po próbie dotrzymania kroku księdzu Markowi, Kevinowi udało się w jakiś sposób nie zauważyć gigantycznego placu budowy z pojazdami medycznymi i dziesięcioma rowerami zaparkowanymi przed wejściem. Twierdził, że rozładowała mu się bateria, podczas gdy Ewa przemierzała jedyną ulicę Sołtykowa w poszukiwaniu go. Udało mu się jednak znaleźć hotel i zimne piwo.

Pokrzepieni pyszną pizzą i wizją naszej kolejnej wizyty, podczas której będziemy popijać kawę na tarasie przy basenie, ruszyliśmy dalej przez kolejne pola słoneczników oraz złociste łany pszenicy/jęczmienia (spór nadal trwa), mijając bociany gniazdujące na latarniach, aż dotarliśmy do naszego noclegu – Kryształowy Pałac, z drzewami jak z książek Dr. Seussa, działającym stołem bilardowym i, co najważniejsze, zimnym piwem, dużymi porcjami jedzenia oraz klimatyzacją.

]]><![CDATA[Cycle Europe 2026 Day 6: Czestochowa to Opoczno]]>Thu, 16 Jul 2026 22:00:00 GMThttps://www.alinafoundation.org/blog/cycle-europe-2026-day-6-czestochowa-to-opoczno

Day 6 began with a visit to Czestochowa hospice. We last visited them in 2016 – at that time, they were a domestic hospice, but now have a purpose-built residential hospice building, with plans to expand further. The domestic hospice still forms a major part of their operations, supporting around 300 adults and 80 children in the local area. We toured the building, including its accessible roof terrace, providing an area of relaxation for patients and families with views across the city. Keith and Irene formally handed over three oxygen concentrators – we heard about the importance of these particularly in the summer months, as air quality causes an increase in breathing problems.

Mindful of time, we’d trimmed down today’s route to ensure nobody was late for dinner. This meant cycling along the main road from Czestochowa to Radom – incredibly, this turned out to be an unpopular route with motorists, which meant we had fast, flat, straight roads all to ourselves! We arrived in plenty of time to meet volunteers from Radomsko domestic hospice in a beautiful town park. They told us about their work covering the two local districts, and fed us with delicious blueberry rolls – unfortunately, they were as delicious to the entire city’s population of wasps as they were to us.

In the meantime, Ewa was at the local bike shop which, despite being totally booked up for services, somehow managed to squeeze in some critical surgery on Ewa’s now vintage bicycle. It now has two functioning brakes and a seat that no longer rotates at every opportunity. A huge thank you to the amazing and lovely mechanics at Ludzie i Rowery in Radomsko!

As the afternoon heat began to grow, we hit the road once again. We were very grateful to be joined by Katarzyna and Renata from Radomsko hospice, who powered along with us for a large portion of the afternoon. We said farewell at a roadside petrol station, where the tanker operator was astonished to hear we’d come as far as the 40km from Radomsko in such hot weather, let alone Budapest! We found a suitably grim, but crucially shaded, corner of the forecourt, and purchased the station’s entire stock of ice cubes in an attempt to cool down even marginally.

The heat clearly affected the team in different ways: Tom had found his legs, speeding away on the flat sections, Anita’s bicycle computer refused to turn on in protest at being made to work in such extreme conditions, while Kevin ensured that he was at the hotel, refreshing beer in hand, as quickly as humanly possible. Our day finished at a slightly surreal hotel in the middle of nowhere, complete with diamante decorated armchairs, marble floors, a broken pool table and no less than three children’s play areas, which kept our youngest rider (and Janusz) very happy.

If the weather gods could grant us something in the middle of our last few days’ experiences – overcast and in the low 20s, perhaps – we’d be very grateful, as there are still many miles and a couple of hospice visits ahead of us before we reach Warsaw.

Szósty dzień rozpoczęliśmy od wizyty w hospicjum w Częstochowie. Ostatni raz odwiedziliśmy to hospicjum w 2016 roku – wówczas funkcjonowało ono jako hospicjum domowe, ale obecnie dysponuje specjalnie zaprojektowanym budynkiem przeznaczonym na potrzeby hospicjum, a w planach jest dalsza rozbudowa. Hospicjum domowe nadal stanowi istotną część działalności placówki, zapewniając wsparcie około 300 dorosłym i 80 dzieciom z okolicy. Zwiedziliśmy budynek, w ym przystosowany dla osób niepełnosprawnych taras na dachu, który stanowi miejsce relaksu dla pacjentów i ich rodzin i z którego rozciąga się widok na miasto. Keith i Irene oficjalnie przekazali trzy koncentratory tlenu – dowiedzieliśmy się, jak ważne są one zwłaszcza w miesiącach letnich, kiedy to gorsza jakość powietrza powoduje nasilenie problemów z oddychaniem.

Mając na uwadze czas, skróciliśmy dzisiejszą trasę, aby nikt nie spóźnił się na kolację. Oznaczało to jazdę rowerem wzdłuż głównej drogi z Częstochowy do Radomia – co zadziwiające, okazała się trasą mało popularną wśród kierowców, dzięki czemu mieliśmy szybkie, płaskie i proste drogi tylko dla siebie! Dotarliśmy z dużym wyprzedzeniem, aby spotkać się z wolontariuszami z radomskiego hospicjum domowego w pięknym miejskim parku. Opowiedzieli nam o swojej pracy obejmującej dwa lokalne okręgi i poczęstowali nas pysznymi jagodziankami – niestety, były one równie smaczne dla całej miejskiej populacji os, jak i dla nas.

W międzyczasie Ewa odwiedziła lokalny sklep rowerowy; mimo pełnego grafiku, mechanikom udało się znaleźć chwilę na przeprowadzenie niezbędnej „operacji” jej wysłużonego już roweru. Teraz rower ma dwa sprawne hamulce i siodełko, które nie obraca się przy każdej okazji. Wielkie podziękowania dla wspaniałej i przemiłej ekipy z sklepu „Ludzie i Rowery” w Radomsku!

Gdy popołudniowy upał zaczął stawać się nie do zniesienia, ponownie ruszyliśmy w drogę. Byliśmy bardzo wdzięczni, że dołączyły do nas Katarzyna i Renata z hospicjum w Radomsku, które towarzyszyły nam przez większą część popołudnia. Pożegnaliśmy się na przydrożnej stacji benzynowej, gdzie pracownik stacji był zdumiony, słysząc, że w tak upalną pogodę przejechaliśmy aż 40 km z Radomska, nie mówiąc już o Budapeszcie! Znaleźliśmy odpowiednio ponury, ale co najważniejsze zacieniony kącik na placu stacji i wykupiliśmy cały zapas kostek lodu, próbując choć odrobinę się ochłodzić.

Upał wyraźnie wpływał na członków zespołu na różne sposoby: Tom nabrał wiatru w żagle, pędząc na płaskich odcinkach, komputer rowerowy Anity odmówił posłuszeństwa w proteście przeciwko pracy w tak ekstremalnych warunkach, podczas gdy Kevin zadbał o to, by jak najszybciej znaleźć się w hotelu z orzeźwiającym piwem.

Gdyby bogowie pogody mogli nam coś przyznać w zamian za doświadczenia ostatnich kilku dni – na przykład zachmurzenie i temperaturę w okolicach 20 stopni – bylibyśmy bardzo wdzięczni, ponieważ przed dotarciem do Warszawy czeka nas jeszcze wiele mil i kilka wizyt w hospicjach.

]]><![CDATA[Cycle Europe 2026 Day 5: Olkusz to Czestochowa]]>Wed, 15 Jul 2026 22:00:00 GMThttps://www.alinafoundation.org/blog/cycle-europe-2026-day-5-olkusz-to-czestochowa

Today was a rest day. As most people do in their downtime, this meant cycling 95km with over 800m of climbing. We left Olkusz behind, and soon found ourselves stuck in a traffic jam. This turned out to be a pilgrim march – spirits were clearly high as they sang while they walked, but the Camino this was not, heading along an A-road being passed by lorries belching exhaust fumes. Luckily our ride soon became more scenic, passing castles and Jurassic rock formations in the Jura hills.

The sun was out once again, and the kilometres rolled by smoothly for all but Janusz, who once again was in Puncture City, population 1. He had finally managed to patch his puncture when Ewa decided enough was enough, and whisked him away in the van to join the rest of the group, who’d made it to Czestochowa by early afternoon.

Our hotel was within walking distance of the main highlight of Czestochowa, the Jasna Gora monastery, famous for its Black Madonna painting, and the major site of pilgrimage in Poland. After a quick look round, Tom decided that his preferred site of pilgrimage was actually a pizzeria just down the road, ensuring that we kept to our strict routine of never going longer than 2 hours without a carb. Another longer day awaits us tomorrow, and with another couple of hospice visits, all bets are off as to whether we’ll make it to the hotel by nightfall.

Dzisiaj mieliśmy dzień odpoczynku. Dla nas oznaczało to przejechanie tylko 95 km na rowerze z przewyższeniem ponad 800 m. Opuściliśmy Olkusz i wkrótce utknęliśmy w korku. Okazało się, że była to pielgrzymka – uczestnicy byli w świetnych nastrojach, śpiewając podczas marszu, mimo tego, że szli nie spokojną ścieźką szlaku św. Jakuba, ale krajową trasą wyprzedzani przez ciężarówki plujące spalinami. Na szczęście nasza trasa wkrótce stała się bardziej malownicza – mijaliśmy zamki i jurajskie formacje skalne w Górach Jurajskich.

Słońce znów zaświeciło, a kilometry mijały płynnie dla wszystkich oprócz Janusza, który po raz kolejny znalazł się w „Kraju Gumy”, liczącego jednego mieszkańca. W końcu udało mu się załatać ponownie przebitą oponę, ale Ewa uznała, że ma już dość, i uratowała go wozem technicznym, by dołączył do reszty grupy, która dotarła do Częstochowy wczesnym popołudniem.

Nasz hotel znajdował się blisko głównej atrakcji Częstochowy, klasztoru na Jasnej Górze, słynącego z obrazu Czarnej Madonny i będącego najważniejszym miejscem pielgrzymkowym w Polsce. Po szybkiej wizycie, Tom uznał, że jego ulubionym miejscem pielgrzymkowym jest pizzeria przy tej samej ulicy, dzięki czemu mogliśmy trzymać się naszej ścisłej zasady, by nigdy nie przechodzić dłużej niż 2 godziny bez spożycia węglowodanów.

Jutro czeka nas kolejny długi dzień, a biorąc pod uwagę kolejne dwie wizyty w hospicjach, nie ma pewności, czy uda nam się dotrzeć do hotelu przed zapadnięciem zmroku.

]]><![CDATA[Cycle Europe 2026 Day 4: Bielsko-Biala to Olkusz]]>Tue, 14 Jul 2026 22:00:00 GMThttps://www.alinafoundation.org/blog/cycle-europe-2026-day-4-bielsko-biala-to-olkusz

We’d spent the last few days commenting on (*not* complaining about) the hot weather, and someone had clearly heard us, as we awoke on Wednesday morning to rain, and lots of it. Departure efficiency went right down, as debates were had on the correct choice of raincoat and the waterproofness (?) of skin. As a result, we made it to Bielsko residential hospice slightly late – which, having visited regularly, they seemed to be expecting!

They proudly showed us their new patient coffee room, complete with lovely soft furnishings that a dozen damp cyclists promptly squelched onto. We heard about the residential hospice, toured the building, and were strongly encouraged to refuel with traditional cake after our challenging 5km ride. Muiris and Tom officially handed over several anti-bedsore mattresses, a few of which were already in use by the patients.

All too soon, we had to head back into the rain and some extremely poor road surface to make it to Skoczow. Janusz experienced further punctures, now adopting the approach of “if I put enough air in, it’ll last until the next stop”. The welcome we received at Skoczow was remarkable – streamers and confetti, and some very welcome warm drinks and a hearty meal. Before we toured the hospice, we were treated to a very special song composed for the Alina Foundation – who knew Europop could be so poignant? As well as the volunteers, we met many of the residents, who clearly felt incredibly at home. One of the residents we met was Maciek – we him on our last visit two years earlier, as he was recovering from a serious cycling injury that had initially left him quadriplegic. He is now doing brilliantly well, walking independently and solving complex jigsaws. He has been adopted by the hospice as a permanent resident, with the staff considering him family.

Following another hospice disco classic, which even got Janusz dancing, we were sorry to leave, but glad that it had finally stopped raining. Unfortunately, by now our timekeeping was well out the window, so we needed to get our heads down if we were to cover the remaining 100km to Olkusz in time for dinner. We sped past trout farms and along the Vistula river. Even the “rolling hills” at the end of the day weren’t going to stop us from another portion of pork and dumplings. After a long day, we were all very pleased to see the enormous beer selection and a comfortable bed, and definitely looking forward to what has been termed a “rest” day tomorrow.

Przez ostatnie kilka dni komentowaliśmy na upały (napewno *nie* narzekaliśmy) i najwyraźniej ktoś nas usłyszał, bo w środę rano obudziliśmy się przy deszczu – i to obfitym. Tempo przygotowań do wyjazdu znacznie spadło, bo toczyły się dyskusje na temat właściwego
wyboru kurtki przeciwdeszczowej oraz wodoodporności (?) skóry. W rezultacie dotarliśmy do hospicjum stacjonarnego w Bielsku z niewielkim opóźnieniem – ale po tylu latach chyba już się do tego przyzwyczaili!

Z dumą pokazano nam nową salę kawową dla pacjentów, wyposażoną w urocze miękkie meble, na które natychmiast zamoczyli przemoczeni kolarze. Posłuchaliśmy opowieści o funkcjonowaniu hospicjum stacjonarnego, zwiedziliśmy budynek i zostaliśmy gorąco zachęceni do uzupełnienia sił tradycyjnym ciastem po naszej ciężkiej 5-kilometrowej podróży. Muiris i Tom przekazali materace przeciwodleżynowe, z których część była już używana przez pacjentów.

Zbyt szybko musieliśmy wyruszyć z powrotem w deszcz i po wyjątkowo złej nawierzchni drogi, aby dotrzeć do Skoczowa. Janusz złapał kolejną gumę, przyjmując teraz podejście: „jeśli napompuję wystarczająco mocno, to wytrzyma do następnego przystanku”. Powitanie, jakie nas spotkało w Skoczowie, było niezwykłe – konfetti a także bardzo mile widziane ciepłe napoje i obfity posiłek. Zanim zwiedziliśmy hospicjum, zagrano nam wyjątkową piosenkę skomponowaną specjalnie dla Fundacji Aliny – kto by pomyślał, że europop może być tak wzruszający? Oprócz wolontariuszy spotkaliśmy wielu mieszkańców, którzy wyraźnie czują się tu jak w domu.

Jednym z mieszkańców, których spotkaliśmy, był Maciek – poznaliśmy go podczas naszej ostatniej wizyty dwa lata wcześniej. Wtedy dochodził do siebie po poważnym urazie odniesionym podczas jazdy na rowerze, który początkowo spowodował u niego quadriplegię. Teraz radzi sobie znakomicie, samodzielnie chodzi i układa skomplikowane puzzle, a hospicjum przyjęło go na stałe jako mieszkańca, a personel jak członka rodziny.

Po kolejnej dyskotece, która porwała do tańca nawet Janusza, z żalem opuściliśmy hospicjum ale cieszyliśmy się, że w końcu przestało padać. Niestety, nasz harmonogram był już mocno rozregulowany, więc musieliśmy się zabrać do jazdy, jeśli chcieliśmy pokonać pozostałe 100 km do Olkusza na czas na kolację. Pędziliśmy obok hodowli pstrągów i wzdłuż Wisły. Nawet „faliste wzgórza” pod koniec dnia nie mogły nas wstrzymać od kolejnej porcji wieprzowiny i klusek. Po długim dniu wszyscy z radością powitaliśmy ogromny wybór piw i wygodne łóżka, a także z niecierpliwością czekaliśmy na jutrzejszy dzień, nazwany „dniem odpoczynku”.

]]><![CDATA[Cycle Europe 2026 Day 3: Martin to Bielsko-Biała]]>Mon, 13 Jul 2026 22:00:00 GMThttps://www.alinafoundation.org/blog/cycle-europe-2026-day-3-martin-to-bielsko-biala

This morning’s departure was one of two halves – glorious, smooth cycle path for miles along the Kysuca river, with a brief interlude of being passed by screaming lorries down an A-road. Slovakia’s exceptional cycle network deposited us in Kysucke Nove Mesto, where we were looking forward to fuelling up before heading into the Beskidy mountains. Our plans were slightly scuppered when we discovered that our support van driver (naming no names) was still in bed – once again, Tesco came to the rescue.

The next stage of the day featured the Big Climbs. Janusz conveniently acquired a puncture and went through 3 inner tubes before finally being picked up by the van, while the rest of us soldiered on and up to the Polish border. Kevin, once again interpreting the itinerary somewhat loosely, raced past us as we sat with a well-deserved ice-cream.

Incredibly, despite the hills we arrived on time (to the minute!) at our first hospice visit of the ride, in Zywiec. Zywiec is a domestic hospice, caring for local residents in their own homes. We heard about their work from the hospice chaplain and symbolically handed over three oxygen concentrators – “symbolically” the key word here, as they were already in use by patients, which really demonstrates their importance. The wonderful hospice volunteers ensured we were well-fed and watered before we set off on the final 20km to Bielsko-Biala.

Here, we sat down for another round of our bodyweight in pork and dumplings, and were joined by volunteers from St. Camil’s hospice, the domestic hospice in Bielsko. We have visited them time and again on Cycle Europe, and it is always a special visit, as it was St Camil’s hospice who supported Alina in her illness. We heard from their president, Dr Byrczek, about how the Alina Foundation has in turn supported them with equipment in the years since, and how in the 35 years of the hospice’s work, they have cared for over 5700 patients.

All that remained was to turn in for an early night. That is, until we heard the dulcet tones of traditional folk singers and fire engine sirens intermingling in the car park – that’s right, 200 Fiat 126’s were arriving at our hotel as part of a transcontinental rally, and we had unwittingly joined the welcome party. The announcer got very excited, the drones went up, fiddles played, fire engines sprayed water everywhere … and a rather bemused hotel guest in an old Peugot turned into the car park. Apparently Fiat 126s take significantly longer to get up a hill than the average Cycle Europe rider. Eventually one did make it, much to everyone’s delight. As I write, they continue to arrive, with a serenade for each. Let’s hope there’s no queue for the sausages at breakfast.

Dzisiejszy etap składał się z dwóch części – wspaniałej spokojnej jazdy ścieżką rowerową wzdłuż rzeki Kysuca przez wiele kilometrów, z krótkim odcinkiem na drodze krajowej z pędzącymi ciężarówkami. Wyjątkowa sieć ścieżek rowerowych na Słowacji zaprowadziła nas do Kysuckie Nowe Miasto, gdzie mieliśmy zamiar uzupełnić zapasy energii przed wyruszeniem w Beskidy. Nasze plany nieco się pokrzyżowały, gdy okazało się, że kierowca wozu technicznego (nie będę wymieniała nazwisk) wciąż spał – po raz kolejny z pomocą przyszło nam Tesco.

Kolejna część dnia obfitowała w wielkie podjazdy. Janusz, niby przez przypadek, złapał gumę i zużył trzy dętki, zanim w końcu zabrał go wóz techniczny, podczas gdy reszta z nas dzielnie pedałowała dalej, aż do granicy z Polską. Kevin, po raz kolejny nieco swobodnie interpretując plan trasy, wyprzedził nas, gdy siedzieliśmy, delektując się zasłużonymi lodami.

Pomimo pagórków dotarliśmy punktualnie (co do minuty!) na pierwsze spotkanie z hospicjum podczas tego rajdu, w Żywcu. Jest to hospicjum domowe, opiekujące się lokalnymi mieszkańcami w ich własnych domach. O ich pracy opowiedział nam kapelan hospicjum, a my symbolicznie przekazaliśmy trzy koncentratory tlenu – słowo „symbolicznie” jest tu kluczowe, ponieważ urządzenia były już używane przez pacjentów, co naprawdę pokazuje jak bardzo są potrzebne. Wspaniałe wolontariuszki hospicjum zadbały o to, byśmy byli dobrze nakarmieni i napojeni, zanim wyruszyliśmy na ostatnie 20 km do Bielska-Białej.

Tutaj usiedliśmy, by ponownie delektować się wieprzowiną i kluskami w ilościach równych naszej wadze, a dołączyli do nas wolontariusze z hospicjum św. Kamila, lokalnego hospicjum w Bielsku. Odwiedzaliśmy ich wielokrotnie podczas rajdów i zawsze są to specjalne wizyty, ponieważ to właśnie hospicjum św. Kamila wspierało Babcię Alinę w czasie jej choroby. Od prezesa hospicjum, dr. Byrczek, dowiedzieliśmy się, jak Fundacja Babci Aliny wspiera ich sprzętem prze lata oraz że w ciągu 35 lat działalności hospicjum opiekowało się ponad 5700 pacjentami.

Pozostało nam tylko położyć się wcześnie spać. A przynajmniej tak było, dopóki na parkingu nie usłyszeliśmy melodyjnych dźwięków tradycyjnych śpiewaków ludowych mieszających się z syrenami wozów strażackich – tak, właśnie 200 samochodów Fiat 126 przyjeżdżało do naszego hotelu w ramach rajdu transkontynentalnego, a my nieświadomie dołączyliśmy do imprezy powitalnej. W chwili, gdy to piszę, wciąż przyjeżdżają, a każdy z nich witany jest serenadą. Miejmy nadzieję, że podczas śniadania nie będzie kolejki po kiełbaski.

]]><![CDATA[Cycle Europe 2026 Day 2: Banska Stiavnica to Martin]]>Mon, 13 Jul 2026 16:37:59 GMThttps://www.alinafoundation.org/blog/cycle-europe-2026-day-2-banska-stiavnica-to-martin

This morning, those who were still a little bleary-eyed were awoken with a short sharp shock (which those familiar with Cycle Europe will know well): a steep cobbled climb out of town. Thankfully, this led to miles and miles of smooth descent through leafy forest. Several members of the team reached a trance state on the descent, to the point of unfortunately having to U-turn and cycle back up after they missed a turning.

What goes up must come down, or vice versa, and soon we were on The Climb, heading up and up through dappled shade and alpine meadows, soundtracked by cow bells and bemused villagers. All made it up and down the climb in one piece, and we reconvened at that traditional Slovakian staple – Tesco. Zoe, on her heroic mission to sample every mystery sweet delicacy the stores of Eastern Europe have to offer was delighted to find that this Tesco had an entire section devoted entirely to wafers covered in chocolate, and selected an "Attack", presumably as inspiration for the upcoming climbs.

Powered by a miscellany of sugary goods, bananas and baby food, we headed up yet another climb on a slightly less idyllic road, though we were cheered on by a very polite policeman. Past a ski resort that had seen better days, and down a descent where the tarmac appeared to have been set in a novelty jelly mould, we arrived for lunch in Turcianske Teplice. All, that is, except for Kevin, who was so focused on riding that he overshot the town entirely. When we caught up with him he looked significantly fresher then those of us who had selected fried cheese for lunch, so perhaps he made the smart choice.

Having notionally completed the two big climbs of the day, we spent the afternoon riding through rolling countryside and wheat* fields, slightly marred by a nagging headwind. Just before our final downhill into Martin, a kilometre of steep, continuous climb appeared out of nowhere. Some of us rode, some of us walked (at approximately the same speeds), but undeterred, we arrived in our hotel. Saddened to hear that the spa we had been dreaming of all day was closed, we cheered ourselves up with one of the more luxurious meals the team had ever seen – think tomahawk steaks and steak tartare. A change from chicken soup and schnitzel!

Tomorrow, we head into Poland for our first hospice visits of the trip. But first – what’s that? Another Big Climb? I hear that you train into fitness as trips like these go on…

*Editor's note, I was informed today that these are barley, you can tell by the beard on the ears. You learn something new every day.

Dziś rano ci, którzy wciąż mieli nieco zaspabe oczy, zostali obudzeni krótkim, gwałtownym szokiem (który dobrze znają ci, którzy mają doświadczenie z rajdem dla hospicjów): stromym, brukowanym podjazdem prowadzącym z miasta. Na szczęście po nim nastąpiły mile i mile płynnego zjazdu przez piękny las. Kilku członków ekipy wpadło podczas zjazdu w stan transu, do tego stopnia, że niestety musieli zawrócić i ponownie wjechać pod górę, ponieważ przegapili skręt.

Co w górę, to w dół, albo na odwrót, i wkrótce znaleźliśmy się na „Wielkim Podjezdzie”, pnąc się w górę przez lasy i alpejskie łąki, przy akompaniamencie dzwonków krów i zdziwionych mieszkańców wsi. Wszyscy pokonali ten podjazd i zjazd w jednym kawałku, a potem spotkaliśmy się ponownie w tradycyjnym słowackim sklepiku – Tesco. Zoe, podczas swojej bohaterskiej misji spróbowania każdego tajemniczego słodkiego przysmaku, jaki mają do zaoferowania sklepy Europy Wschodniej, z radością odkryła, że to Tesco miało cały dział poświęcony wyłącznie waflom oblanym czekoladą, i wybrała „Attack”, przypuszczalnie jako inspirację do nadchodzących wspinaczek.

Zasileni mieszanką słodyczy, bananów i jedzenia dla niemowląt ruszyliśmy na kolejny podjazd nieco mniej idylliczną drogą, choć dopingował nas bardzo uprzejmy policjant. Mijając ośrodek narciarski, który widział już lepsze dni, i zjeżdżając w dół po nawierzchni, która wyglądała, jakby została uformowana w fantazyjnej foremce do galaretki, dotarliśmy na lunch do Turčianskich Teplic. Wszyscy, z wyjątkiem Kevina, który dzielnie – choć błędnie – kontynuował jazdę. Może mądrze wybrał, bo kiedy go dogoniliśmy, wyglądał w duźo lepszej formie niż ci, którzy wybrali ogromną porcję zmarzonego sera na obiad.

Po teoretycznym pokonaniu dwóch największych podjazdów tego dnia spędziliśmy popołudnie na jeździe przez pagórkowaty krajobraz i pola pszenicy, nieco utrudnionej przez dokuczliwy wiatr w twarz. Tuż przed ostatnim zjazdem do Martin znikąd pojawił się kilometrowy, stromy i nieprzerwany podjazd. Niektórzy z nas jechali, inni szli pieszo (w mniej więcej tym samym tempie), ale nie zrażeni tym dotarliśmy do naszego hotelu. Zasmuceni wiadomością, że spa, o którym marzyliśmy przez cały dzień, było zamknięte, poprawiliśmy sobie nastrój jednym z najbardziej luksusowych posiłków, jakie zespół kiedykolwiek widział – pomyślcie o stekach tomahawk i tatarze. Miła odmiana od rosołu i sznycla!

Jutro ruszamy do Polski na nasze pierwsze wizyty w hospicjach podczas tego rajdu. Ale najpierw – co to? Kolejny wielki podjazd? Słyszałam, że podczas takich wypraw stopniowo nabiera się kondycji…

]]><![CDATA[Cycle Europe 2026 - Day 1: Budapest to Banska Stavnica]]>Mon, 13 Jul 2026 05:19:57 GMThttps://www.alinafoundation.org/blog/cycle-europe-2026-day-1-budapest-to-banska-stavnica

Dawn broke, and the smallest cyclist was ready to go, ringing her Paw Patrol bell to alert the locals. Several hours later, the rest of us rose and readied ourselves for the coming week. Before we’d even left Budapest, we made it as far as Beijing via some enthralled tourists. They seemed so excited, I presume we were being broadcast live on at least regional news. For the first time ever, we were ready to go before the scheduled departure time. Until, that is, Tom realised he needed to turn on and connect each of his seventeen gadgets, the traditional faff returning us to normality and a slightly delayed roll-out.

Budapest turned out to be a surprisingly cycle-friendly city, with decent bike paths – one seemed to be being built exclusively for us! Eventually we reached the Danube and some beautifully smooth cycle path out to Vac. Our first stop of the day was at a conveniently located supermarket – unfortunately, the proprietors hadn’t been made aware of our arrival and seemed not to have stocked the shop in the last month. Somewhere in the back, we found a solitary iced coffee and a mysterious treat, which turned out to be a small block of cottage cheese coated in chocolate. Surprisingly delicious, though that might have been the miles already in the legs.

The remainder of the day was a typical Cycle Europe ride in microcosm – we hiked our bikes through a vineyard, were chased by some small angry dogs, were passed by speeding lorries, and experienced glorious sunshine and pouring rain up an exceedingly beautiful but exceedingly long climb, finishing on some cobbles. Bingo card complete, and it’s only day one!

Unfortunately feeling unwell, Tom and Dave nevertheless took on their “men with ven” duties with aplomb, travelling the back roads of Hungary and Slovakia to deliver water, tools and find a suitable truck stop/traditional Slovakian restaurant combination for lunch. They even came to the rescue of Kevin, who discovered the battery life of his electronic shifters was almost, but not quite, enough to last him a full day. Those of us with traditional shifters were also looking down at our own gears on the final soggy climb, wondering why we couldn’t change down – we lacked Kevin’s excuse though, and it turned out that we were already in the biggest ring, and the cassette fairies wouldn’t magic up a new one.

All’s well that ends well, with our first (but certainly not last) schnitzel of the trip, beer cheaper than lemonade, and a comfortable bed.

Słońce dopiero wstało, a najmniejsza rowerzystka była już gotowa do drogi, dzwoniąc dzwonkiem z serialu „Paw Patrol”, by przywitać mieszkańców Budapesztu. Kilka godzin później reszta z nas wstała i przygotowała się na nadchodzący tydzień. Zanim jeszcze opuściliśmy Budapeszt, dotarliśmy aż do Pekinu dzięki grupie zachwyconych turystów. Wydawali się tak podekscytowani, że przypuszczam, iż byliśmy transmitowani na żywo przynajmniej w regionalnych wiadomościach. Po raz pierwszy w historii rajdu byliśmy gotowi do wyjazdu przed czasem. Przynajmniej do momentu, gdy Tom zdał sobie sprawę, że musi włączyć i podłączyć każde ze swoich siedemnastu gadżetów – ta tradycyjna krzątanina przywróciła nas do normalności i wyjazdu z małym opóźnieniem.

Budapeszt okazał się zaskakująco przyjaznym dla rowerzystów miastem, z przyzwoitymi ścieżkami rowerowymi – jedna z nich wydawała się być budowana wyłącznie dla nas! W końcu dotarliśmy do Dunaju i pięknej, gładkiej ścieżki rowerowej prowadzącej do Vac. Naszym pierwszym przystankiem tego dnia był dogodnie położony supermarket – niestety właściciele nie zostali poinformowani o naszym przybyciu i wydawało się, że nie uzupełniali zapasów w sklepie przez ostatni miesiąc. Gdzieś na zapleczu znaleźliśmy jedyną mrożoną kawę i tajemniczy smakołyk, który okazał się małym kostką twarogu w czekoladzie. Zaskakująco pyszne, choć być może wynikało to z kilometrów, które mieliśmy już za sobą.

Reszta dnia była jak typowy rajd dla hospicjów w pigułce – prowadziliśmy rowery przez winnicę, goniły nas małe, wściekłe psy, wyprzedzały nas pędzące ciężarówki, a podczas niezwykle pięknego, ale i niezwykle długiego podjazdu doświadczyliśmy zarówno wspaniałego słońca, jak i ulewnego deszczu, by w końcu dotrzeć na brukowaną nawierzchnię. Karta bingo wypełniona, a to dopiero pierwszy dzień!

Niestety, mimo że Tom i Dave nie czuli się najlepiej, z godnością wywiązali się ze swoich obowiązków jako kierowcy, przemierzając boczne drogi Węgier i Słowacji, by dostarczyć wodę i narzędzia oraz znaleźć odpowiednie połączenie przystanku dla ciężarówek i tradycyjnej słowackiej restauracji na lunch. Uratowali nawet Kevina, który odkrył, że pojemność baterii jego elektronicznej manetki wystarczyła prawie, ale nie do końca, na cały dzień. Ci z nas, którzy mieli tradycyjne manetki, również spoglądali na swoje biegi podczas ostatniego, wilgotnego podjazdu, zastanawiając się, dlaczego nie możemy zmienic biegi – brakowało nam jednak wymówki Kevina, bo okazało się, że byliśmy już na największej zębatce, a wróżki kasety nie chciały wyczarować nowej.

Wszystko dobre, co się dobrze kończy – naszym pierwszym (ale na pewno nie ostatnim) sznyclem podczas tej wyprawy, piwem tańszym od lemoniady i wygodnym łóżkiem.

]]><![CDATA[Cycle Europe 24 Day 8 - Limanowa to Krakow]]>Tue, 16 Jul 2024 13:24:00 GMThttps://www.alinafoundation.org/blog/cycle-europe-24-day-8-limanowa-to-krakow

Dawn broke, and the final day was upon us. Just a few hills and 84km lay between us and our finish line. First, though, we stared gloomily out of the window and donned our rain jackets as the dregs of the previous day’s storm passed over Limanowa. It was going to be a wet one – starting from the moment we realised our shoes were still soggy from the night before (and for those who had made it to the disco bar, a little sticky).

After promising Dan that this would be nothing like the previous finish to Krakow where we had to hike our bikes through a field of wheat, we rolled out. We stopped rolling pretty soon after, as the road we had planned to cross the river on was flooded. Hike Europe was back (sorry Dan), but we lugged our bikes through what looked suspiciously like someone’s front garden, and were back on route. It was a spiky profile to the start of the day, with some short and steep climbs that (according to rumour) challenged even Artur – or as Willie had now dubbed him, “The Beast”. As a final slap in the face to those who were climb-o-phobic, on top of the last hill we faced an angry, snarling dog on the loose in the middle of the road. It was a close call for some, but our ankles remained bite-free thanks to some impressive turns of speed.

With this ordeal over, we made it to Wisniowa for a veritable festival of hospice visits – as well as the domestic hospice we had visited before, the town had embarked on the construction of a neurorehabilitation centre in a nearby village, as well as a residential hospice, which aimed to open its doors in the next four years. Anita and Kirstie handed over some oxygen concentrators to the domestic hospice. Shovelling down some early morning chicken nuggets, we saw a film about the planned neurorehabilitation centre, before the hospice volunteers led us to the building site for the new residential hospice. The beautiful views were slightly obscured by the drizzle, but we hope that the bricks we have donated will contribute to a truly special place for patients.

After picking out some building site mud from our cleats, we headed to Wieliczka, where we met a group of volunteers from the Alma Spei Children’s Hospice in Krakow, who had taken on the admirable challenge of accompanying some by-now stinky and saddle-sore cyclists to the finish line. We rolled along the Vistula river and swerved past oblivious pedestrians in the old town. The Alma Spei volunteers confidently led the way to the finish line – until we reached a gravelled hill, at which point some members of the group put their foot down and elected to go the long way round. Eventually, we had all assembled at the finish line via one route or another – with one notable exception, as usual.

Celebrations were in order – and what finer location than a young offenders’ rehabilitation institute on the outskirts of Krakow? The volunteers from Alma Spei made it a finish to remember, putting on a spread of pierogi big enough to fill the tummies of thirteen cyclists who had cycled over 1000km, friends, family, and volunteers. We heard about the work of the children’s hospice, the care they provide to terminally ill children, and the joy and lasting memories they bring to children and families by organising birthday events and photo shoots. We handed over a paediatric oxygen concentrator, which is essential to many of their patients’ care.

Finally, it was time for the official end of Cycle Europe 2024 – certificates were handed out and tears were shed. Willie and Krzys took the top fundraising prizes – having left his hairbrush at home and struggling with helmet hair all week, Willie received an Alina Foundation branded hairbrush, while speedy Krzys took home a personalised bike bell to make sure all road users were aware of his approach. Sabina took home the Polish “cyclist of the year” award, with some hand cream to soothe the hands that had taken on a beating from her handlebars all week. The winner of the international prize was indeed the “Man of the Tour”, Tad – who arrived just in time to collect his certificate and Alina Foundation socks!

One last group photo later, and it was time to pack up the bikes and fit all our awkwardly shaped luggage into taxis to go our separate ways – Willie and Dan somehow managed to wangle a removals lorry to take them to their hotels. All, that is, except for Artur, who got back on his bike to complete the remaining leg of his journey – all the way back to Vilnius, to complete 2000km (a feat that the rest of us will be supporting wholeheartedly from our sofas).

All that remains to be said is a huge thank you. To all our supporters, whether you donated or cheered us on online or in person – it made more difference than you know! To all our cyclists – your positivity and pedal power helped raise over £14,000, and we hope that you have seen first hand the difference that this will make to Polish and Lithuanian hospices. To Ewa and Janusz, for making the Foundation and the ride happen. To the hospice volunteers, for their generous hospitality, enormous plates of food and the incredible work they do year-round for their communities. And to Alina, who inspired this whole project – we hope we are doing you proud.

Wstał świt i nadszedł ostatni dzień. Już tylko kilka wzniesień i 84 km dzieliły nas od mety. Najpierw jednak spoglądaliśmy ponuro przez okno i zakładaliśmy kurtki przeciwdeszczowe,podczas gdy nad Limanową przechodzily resztki burzy z poprzedniego dnia. Zapowiadało się mokro - począwszy od momentu, w którym zdaliśmy sobie sprawę, że nasze buty są nadal przemoczone po poprzedniej nocy (a dla tych, którzy byli na dyskotece, tez trochę lepkie).

Obiecalismy Danowi, że dzien dzisiejszy nie będzie podobny do poprzedniego zakonczenia rajdu w Krakowie, kiedy to musieliśmy przeprowadzać rowery przez pole pszenicy i wyruszyliśmy. Musielismy sie jednak zatrzymac bardzo szybko ponieważ droga, którą mielismy przejechac na druga strone rzeki była zalana. Zmienilismy sposob podrozy na Pieszo przez Europe (przepraszam Dan) i przeprowadziliśmy nasze rowery przez coś, co wyglądało podejrzanie jak czyjś ogródek po czym wróciliśmy na trasę. Początek dnia byl troche ciezki, z kilkoma krótkimi ale stromymi podjazdami, które (według plotek) stanowiły wyzwanie nawet dla Artura - lub jak nazwał go Willie, "Bestii". Ostatecznym wyzwaniem, dla tych którzy mieli fobię na punkcie wspinaczki,okazal sie warczący wsciekly pies . Było groznie, ale udalo sie nam przyspieszyc i uniknelisny bolesnych ugryzień.

Po tych wstrzasajacych przejsciach dotarliśmy do Wiśniowej na istny festiwal wizyt hospicyjnych. Oprócz hospicjum domowego, które odwiedziliśmy juz wcześniej, miasto rozpoczęło budowę ośrodka neurorehabilitacji , a także hospicjum stacjonarnego, majacego otworzyć swoje podwoje w ciągu najbliższych czterech lat. Anita i Kirstie przekazały domowemu hospicjum kilka koncentratorów tlenu. Po posilku obejrzeliśmy film o planowanym centrum neurorehabilitacji, a następnie wolontariusze hospicjum zaprowadzili nas na plac budowy nowego hospicjum stacjonarnego. Piękne widoki zostały nieco przesłonięte przez mżawkę, ale mamy nadzieję, że cegiełki, które przekazaliśmy, przyczynią się do powstania naprawdę wyjątkowego miejsca dla pacjentów.

Nastepnie udaliśmy się do Wieliczki, gdzie spotkaliśmy grupę wolontariuszy z Krakowskiego Hospicjum dla Dzieci Alma Spei. Podjęli się oni godnego podziwu wyzwania towarzyszac spoconym i obolałym rowerzystom. Jechaliśmy wzdłuż Wisły i miedzy przechodniami na Starym Mieście. Wolontariusze Alma Spei pewnie prowadzili nas do mety, ale kiedy dotarliśmy do żwirowego wzgórza niektórzy członkowie grupy zbuntowali sie i wybrali inna, dłuższą drogę. Ostatecznie wszyscy dotarlismy na mete - jak zwykle z jednym wyjatkiem.

Trzeba było świętować - a czy może być lepsze miejsce niż zakład resocjalizacyjny dla młodocianych przestępców na obrzeżach Krakowa? Wolontariusze z Alma Spei sprawili, że była niezapomniana uroczystosc, serwujac wystarczajaco duzo pierogow tak, ze starczylo ich dla trzynastu rowerzystów, którzy przejechali ponad 1000 km a takze dla naszych przyjaciół, rodziny i wolontariuszy. Opowiedzieli nam o pracy hospicjum dziecięcego, opiece, jaką zapewniają nieuleczalnie chorym dzieciom, a także o radości i trwałych wspomnieniach, jakie przynoszą dzieciom i rodzinom, organizując imprezy urodzinowe i sesje zdjęciowe. Przekazaliśmy koncentrator tlenu pediatrycznego, który jest niezbędny w opiece nad wieloma pacjentami.

Wreszcie nadszedł czas na oficjalne zakończenie Cycle Europe 2024 - rozdano certyfikaty i uroniono łzy. Willie i Krzyś zgarnęli główne nagrody za zbiórkę pieniędzy. Willie, który zostawił szczotkę do włosów w domu i przez cały tydzień walczyl z włosami pod kaskiem, otrzymał szczotkę do włosów marki Alina Foundation, podczas gdy szybki Krzyś zabrał do domu spersonalizowany dzwonek rowerowy, ktory pozwoli by wszyscy użytkownicy dróg wiedzieli kiedy ich wyprzedza. Sabina zabrała do domu polską nagrodę "rowerzysty roku" oraz krem do rąk. Międzynarodowa nagrode otrzymal oczywiście "Czlowiek Rajdu", Tad - który przybył w samą porę, aby odebrać swój dyplom i skarpetki Fundacji Babci Aliny!

Po ostatnim grupowym zdjęciu nadszedł czas, aby spakować rowery i upchnac wszystkie nasze nieporęczne bagaże do taksówek i udać się w swoje strony. Williemu i Danowi jakoś udało się zalatwic ciężarówkę do przeprowadzek, ktora zabrala ich do hoteli. Wyjątkiem byl Artur, który wsiadł na rower, aby ukończyć ostatni etap swojej podrózy do Wilna, pokonujac w sumie 2000 km. Wszyscy podziwiamy jego wyczyn, ale juz z daleka.

Pozostaly nam tylko podziekowania. Dziekujemy wszystkim wspierającym, bez względu na to, czy przekazali darowiznę, czy kibicowali nam online lub osobiście – nawet nie wiecie jak bardzo nam pomogliscie! Dziekujemy wszystkim naszym rowerzystom - wasze pozytywne nastawienie i ciezka praca pomogły zebrać ponad 14 000 funtów. Mamy nadzieję, że na własne oczy zobaczyliście jaka to pomoc dla polskich i litewskich hospicjów. Ewie i Januszowi dziekujemy za zorganizowanie Fundacji i przejazdu. Wolontariuszom hospicyjnym za ich hojną gościnność, ogromne talerze jedzenia i niesamowitą pracę, którą wykonują przez cały rok dla swoich społeczności. I Alinie, która zainspirowała cały projekt - mamy nadzieję, że jestes z nas dumna.

]]><![CDATA[Cycle Europe 24 Day 7 - Bukowina to Limanowa]]>Sat, 13 Jul 2024 19:31:45 GMThttps://www.alinafoundation.org/blog/cycle-europe-24-day-7-bukowina-to-limanowa

After yesterday’s horrors today we were promised a “flat, mostly downhill day”. So, of course, the day started with a 5km climb, one part was so steep that I almost fell off. Confidence was not helped by several pelotons roaming around the countryside with race numbers emblazoned across their chests.

Climb completed, there was indeed the promised downhill. 20-odd glorious kilometres with minimal effort and beautiful Malopolska countryside. Following a supermarket stop we headed towards Nowy Sacz. On the way, clearly jealous of Tad’s treatment by a group of buxom nurses in Bielsko-Biala, Willie decided to take a tumble on cobble stones. Though we have a doctor and a vet in the group, immediate first aid was provided by a local drunk.

After patching Willie’s elbow and bike up, we continued onto a petrol station in Nowy Sacz where we were escorted to the particularly impressive looking Sadeckie Hospice by a group of local Scouts. At the hospice Willie had to make do with Anita's medical treatment, not a buxom nurse in sight. The rest of us were greeted by the deputy mayor of the city and the Director of the Hospice, and we were served a hearty meal by hospice volunteers. Following lunch, during our tour the director explained that the building of the hospice was possible because the city granted them a large piece of land and a local architect produced the drawings free of charge. Janusz then formally handed over three oxygen concentrators that were purchased using funds raised by this year’s ride.

We then headed back out to be greeted by an extremely ominous grey cloud. While some light drizzle would’ve been welcome after the week’s sweltering conditions, what was to follow certainly was not. A few kilometres into the afternoon the heavens opened, giving this year’s riders the annual Cycle Poland soaking. Undeterred, we powered on to Limanowa. The lovely downhill into the town that I’m convinced I remember from 2016 has mysteriously disappeared and been replaced with undulating roads, a fairground plonked in the middle of the route and some pretty moody drivers.

Incredibly, tonight’s hotel has an upgrade on last night’s “disco bar”, a live DJ with free tickets and drink token for hotel guests. A Saturday night partying in Limanowa awaits… life complete!

Po wczorajszych okropnościach dziś obiecano nam "płaski, głównie zjazdowy dzień". Oczywiście dzień zaczął się od 5-kilometrowego podjazdu, którego jedna część była tak stroma, że prawie sie przewrocilam. Na dodatek pewności siebie nie dodawały nam grupy kolarzy biorące udział w lokalnym wyscigu kolarskim.

Po podjezdzie obiecany zjazd. 20-kilka wspaniałych kilometrów z minimalnym wysiłkiem i pięknymi małopolskimi krajobrazami. Po postoju w supermarkecie ruszyliśmy w stronę Nowego Sącza i wtedy wyraźnie zazdrosny o to, jak Tad zostal opatrzony przez grupę pięknych pielęgniarek w Bielsku-Białej, Willie postanowił zaliczyć upadek na bruku. Choć w grupie mamy lekarza i weterynarza, natychmiastowej pierwszej pomocy udzielił mu miejscowy pijak.

Po opatrzeniu łokcia i naprawie roweru Williego pojechaliśmy dalej na stację benzynową w Nowym Sącz. Skad,eskortowani przez grupę lokalnych harcerzy, dotarlismy do szczególnie imponująco wyglądającego Sądeckiego Hospicjum. W hospicjum Willie musiał się poddac pod opieke Anity, w zasięgu wzroku nie było bowiem żadnej ponętnej pielęgniarki. Reszta z nas została powitana przez zastępcę burmistrza miasta i dyrektora hospicjum, a wolontariusze hospicjum podali nam obfity posiłek. Po obiedzie dyrektor wyjaśnił, że budowa hospicjum była możliwa, ponieważ miasto przyznało im duży kawałek ziemi, a lokalny architekt bezpłatnie je zaprojektowal. Następnie Janusz oficjalnie przekazał trzy koncentratory tlenu, które zostały zakupione ze środków zebranych podczas tegorocznego przejazdu.

Wyruszajac z hospicjum zauwazylismy niezwykle złowieszczo wygladajaca chmure. Chociaż lekka mżawka byłaby mile widziana po upalnym tygodniu, to co nastąpilo, z pewnością nie było. Po kilku kilometrach lunelo i zgodnie z tradycja przemoczylo kompletnie uczestnikow tegorocznego rajdu. Niezrażeni ruszyliśmy do Limanowej. Piękny zjazd do miasta, który pamiętam z 2016 roku, w tajemniczy sposób zniknął i została droga z pagorkami, wesołym miasteczkiem umieszczonym na środku trasy i niespejalnie uprzejmymi kierowcami.

Niewiarygodne, że dzisiejszy hotel jest nawet lepszy niz wczorajszy,prawdziwy DJ i bezplatne bilety oraz żetony na drinki dla gości hotelowych. Sobotnia noc imprezowania w Limanowej przed nami...życie na calego!

]]>